Kwiat pustyni Redaktorka popularnego czasopisma kobiecego zadaje Waris Dirie, światowej topmodelce, standardowe pytanie o dzień, który zmienił jej życie. Przewiduje znaną odpowiedź. Wiadomo, że ścieżka życiowa Waris przybrała dramatyczny zwrot, gdy zauważył ją słynny fotograf mody Terry Donaldson, kiedy pracowała jako sprzątaczka w McDonald's. Waris początkowo zareagowała na ofertę sesji zdjęciowej z niedowierzaniem. Również teraz w rozmowie z dziennikarką nie okazuje szczególnego entuzjazmu, by ponownie opowiadać wzruszającą historię biednej imigrantki z somalijskiej pustyni. Poważnie, z intensywnym spojrzeniem, zwraca się do redaktorki i nagle stawia warunek.
Domaga się zapewnienia, że jej historia zostanie opublikowana bez zmian, tak jak ją sama opowie. Lekko zdenerwowana dziennikarka waha się, ale zgadza się. Waris kontynuuje. Miałam pięć lat. Tego wieczoru dostałam dodatkową porcję ryżu. Nie wiedziałam, co mnie czeka. Reżyserka Sherry Hormann nakręciła film na podstawie autobiograficznej książki o tym samym tytule. Waris w tłumaczeniu na somalijski oznacza Kwiat pustyni. Mogłaby się jednak również nazywać: Dziewczyna, która przeszła przez pustynię. Dokładnie to uczyniła, uciekając przed przymusowym małżeństwem.
Biedna wędrowna rodzina dała się skusić wizją kilku wielbłądów, w zamian za które wymieniła nastoletnią córkę. Kariera czwartej żony sześćdziesięcioletniego kulhonukującego mężczyzny wcale nie przyciągała Waris, która wolała wyruszyć w nieznane. Bez mapy, bez przewodnika, tylko z niezłomną wiarą. A może z przekonaniem, że nic gorszego niż przymusowe małżeństwo nie może jej zagrozić. Odważna dziewczyna dotarła do stolicy Mogadiszu, gdzie znalazła swoją babcię. Dzięki pomocy krewnych udała się do Londynu do ciotki, żony somalijskiego ambasadora. Pracuje u nich jako służąca. Po wybuchu wojny domowej odmawia powrotu do domu.
Wyruszyła na pustynię bez mapy, a w Londynie pozostała bez znajomości języka obcego. Niewiele brakowało, a stałaby się bezdomna. Przy przypadkowym spotkaniu pomocną dłoń podała jej lekko zwariowana sprzedawczyni i tancerka Marylin w wykonaniu niezwyciężonej Sally Hawkins. Marylin pomogła jej również znaleźć pracę w McDonald's. Jeszcze nie wygrała wszystkiego. Świat modelek jest surowy, a ponadto Waris wciąż musi zmierzyć się z pewnymi nierozwiązanymi sprawami związanymi z jej pobytem. Fałszywe małżeństwo wydaje się rozwiązaniem, ale formalny mąż ma nieco inne wyobrażenie o ich wspólnym życiu. W momencie, gdy Waris osiąga szczyt swojej kariery, a jej twarz zdobi wiele prestiżowych magazynów mody, po raz pierwszy opowiada całą swoją historię. Jak została obrzezana w wieku pięciu lat. Przeszywający krzyk małej dziewczynki wryje się widzowi w pamięć. Fabuła filmu rozpoczyna się w chwili, gdy Waris spotyka Marylin.
Z retrospekcji widz stopniowo dowiaduje się o jej życiu w Somalii. Choć na pierwszy rzut oka może się wydawać, że nie zobaczymy nic poza kolejną wariacją na temat Kopciuszka, film nie nudzi ani przez chwilę. Reżyserka doskonale narracyjnie wydobywa osobowość niezłomnej Waris, jej optymizm i determinację. To również prowadzi w końcu do tego, że Waris staje się twarzą walki przeciwko praktykowaniu okaleczania kobiet. Stała się specjalnym ambasadorem ONZ ds. zwalczania żeńskiego okaleczania. Założyła również Fundację Waris Dirie, której celem jest edukacja na temat niebezpieczeństw tego okaleczającego praktykowania. W końcu negatywne doświadczenia poznała we własnej rodzinie. Jedna z jej sióstr wykrwawiła się po wykonaniu zabiegu, a inna nie przeżyła porodu.
Powód, dla którego warto obejrzeć film
Mimo że okaleczanie kobiet, a dokładniej, okaleczenie żeńskich narządów płciowych, jest zakazane w pięciu krajach afrykańskich (Mali, Malawi, Czad, Sierra Leone i Liberia), nadal jest praktykowane na całym świecie, często w niehigienicznych warunkach, co prowadzi do dodatkowych komplikacji zdrowotnych, a nawet śmierci. Jego historia nie jest związana z islamem, sięga aż do starożytności i jest znana ze starożytnego Egiptu. Była powiązana z wyobrażeniem czystości, niewinności, wierności i piękna. Obecnie uznawana jest za naruszenie praw człowieka, jednak niektóre społeczności wciąż się jej trzymają, a zazwyczaj jest praktykowane pod nadzorem kobiet, które same przeszły przez tę praktykę.
Film pokazuje, jak trudno wymknąć się społecznemu naciskowi społeczności i odmówić praktyki, która zasadniczo negatywnie wpływa na życie kobiet.
Marie Kolářová